B92 Blog

Gotovo nista ne moze da vam tako efektno upropasti uzivanje u planinarenju kao par neodgovarajucih cipela. Pocev od generalne neudobnosti i nepotrebnog zamaranja, kvasenja, pregrevanja pracenog smrzavanjem, mrskih zuljeva, pa do klizanja, uboja i uganuca koje je vasa cenjena cipela trebalo da spreci.

Iako u principu na gotovo sve dnevne treking ture mozete ici u najobicnijim patikama sa malo boljim djonom, ukoliko planirate da se planinom zanimate cesce od jednom ili dvaput godisnje, a narocito da kampujete u prirodi, nije lose investirati kintu u par dobrih planinarskih cipela. Tehnologija njihove izrade je, slicno kao kod ostatka opreme, znacajno uznapredovala u poslednjih desetak godina. Opet zahvaljujuci sintetickim materijalima, pre svega goreteksu, od koga se pravi ulozak za gotovo sve ozbiljnije  planinarske cipele. Kao i kod jakni, goreteks membrana stiti stopala od spoljasnje vlage, a istovremeno omogucava luftiranje. Zbog toga su ovakve cipele primetno udobnije od klasicnih koznih planinarskih gojzerica, u cemu prednjace cipele sa tzv. XCR goreteksom (Extended Comfort Range).

 

 Guest on the blog today: my wife, Rebecca.

I hit the summit of Denali, aka Mt. McKinley (though all climbers and most of the rest of the world outside the borders of the USA call it Denali) on June 12th, 2007. It was warmer up there than I expected; one of the warmest summit days on record actually: 0 °F (-20 C). In fact, I'd experienced much colder already on lower parts of the mountains. This was my second attempt: in 2003, I had attempted to climb Denali and failed. Thoughts of how I could have made it, how I should have made it, how I would have to try again haunted me from the time I returned to Seattle in June 2003 until the time I made my next attempt in May 2007. It's a terrible thing to have an enormous mountain lurking over your shoulder, so when the chance came to make another attempt, I took it.

 

Nemam sta da dodam fotografijama, uzivajte.

 

 

 Ali pre nego sto nastavim pricu  o ostalim drangulijama koje je zgodno imati na sebi kad se uputimo u brda, samo da raportiram da je posle prvobitnog neuspeha, konacno i Pikes Peak savladan. Nakon sto smo ga "preplasili" penjanjem u jednom danu na tri vrha u komsiluku, od kojih je svaki ponaosob visi od njega, nije se mnogo otimao. Slike mozete videti ovde: Mt. Lincoln i Pikes Peak. Ovo je i manjevise kraj sezone laganih pohoda na fourteeners-e jer se u septembru vec ocekuju prvi snegovi a vreme se uveliko ponasa kako to dolikuje visokim planinama – krajnje nepredvidivo.

Obicno to ide ovako. Odlucite neki vikend, umesto da sa drugarima cepate pivkana ispred dragstora, zapalite na obliznje brdo i tamo provedete dan ili dva u lamzanju po padinama i proplancima. Eventualno da prespavate na livadi, u satoru ili bez njega i da se posle avanture vratite kuci srecni i ispunjeni, sa onim ludackim sjajem u ocima zbog kojeg niko u autobusu Gradskog saobracajnog ne sme izravno da vas pogleda.

U 90% slucajeva ce vam cela ta u principu dobra ideja presesti, jer cete se najverovatnije a) smrznuti (ili prokuvati pa smrznuti, ili pokisnuti k'o pacov pa smrznuti), b) dobiti zuljeve na stopalima i jos kojekude, c) okilaviti vukuci neudoban i pretezak ranac, d) dehidrirati i e) mozda se, ne daj boze, povrediti ili izgubiti. U svakom slucaju, bice vam to prvi ali verovatno i poslednji izlet u prirodu, a da nije kod Hajducke cesme, sa rost

There are bold climbers and there are old climbers, but there are no old bold climbers.

 

Na Pikes Peak smo krenuli manjevise kako je planirano, oko 4 sata ujutro, iz Boldera. Zgrada nam utonula u pretpraznicni san, jedino Uske jos dugo mrnjauce za nama, kao da smo ga zauvek ostavili.

Nakon dva sata voznje jos uvek pustim medjudrzavnim autoputem koji krivuda kroz predgradja Denvera i Castle Rock-a, zavrnuli smo na zapad, malo pre Kolorado Springsa i ubrzo stigli do naseg polazista za uspon. U Manitu Springsu, gradicu koji je zbog toplih i lekovitih izvora doziveo procvat u 19. veku i drugu mladost, turisticku, u 21. veku, vec je bilo veomo zivo. Na nase razocarenje, visednevni besplatni parking podno planinarske staze je uveliko bio napunjen. Spas od neumornih pauka smo potrazili

Neradni je dan, povodom Dana Nezavisnosti, 4. Jula, koji ove godine pada u subotu.
Ocigledno, ni Ameri nisu preterano gadljivi na placene slobodne dane u vidu drzavnih praznika.

Nije da je sad to mnogo bitno, ali za one mladje medju nama, koji su mozda bili zauzeti samoodbranom od poslovicno surovih nastavnica istorije, 4. jul je pored Dana Zahvalnosti najvazniji praznik u Sjedinjenim Americkim Drzavama. Ukratko, iz wikipedije, 4. jul se slavi kao dan nezavisnosti koju su od Britanije proglasile dotadasnje amercke joj kolonije, 1776. godine. Deklaracija nazavisnosti je doduse tehnicki doneta dva dana ranije, 2. Jula, ali ne treba terati mak na konac, jer govorimo o zemlji u kojoj se ni peglanje vesa, kao majka sveg cepidlacenja, nikad nije zapatilo. Ni mi stariji, naravno, za Dan Nezavisnosti nismo culi od nasih nastavnica istorije, ve

There are some ways that you can tilt the balance of the type of cat you are going
to get. One way is by selecting a certain breed. It is well known, for example, the
Abyssinian's tend to be more active and emotional while Persians are more often
quiet stoics. If you close your eyes at a cat show, you can hear where the "Abys"
are by the commotion they are making, and you can tell by the acoustic void where
the Persians are located.

 

Ovo je prica o nasem macoru Usketu, koga ste verovatno vec videli da se muva ovde po blogu..

Dakle, Uske je u nas dom, uz glasno mrnjaukanje i jos gromoglasnije predenje utrcao proslog leta, kao mala, zivahna, ubildovana, dvomesecna macja beba. Moja majka i komsija Bauer su me ozbiljno osumnjicili da sam postao vlasnik mladunceta pume.

Rodjen je u planinskoj br

Guadalupe je kraska oblast uzdignuta u prasnjavoj preriji na jugu savezne drzave Novi Meksiko, na “administrativnoj” granici sa susednim Teksasom. Teksaski deo je nacionalni park istog imena, u kome se nalazi najvisi planinski vrh ove savezne drzave. Na novomeksickoj strani je takodje nacionalni park, Karlsbadska pecina (Carlsbad Cavern), otvorena za turisticke posete. Medjutim tema ovog bloga je retko posecena kanjonska oblast ugnjezdena izmedju ova dva parka, prepuna prelepih pecina. One su na srecu, ili nesrecu, nedostupne obicnim smrtnicima, vec iskljucivo  speleolozima koji ih  godinama unazad marljivo istrazuju i ljubomorno cuvaju. A stvarno retki srecnici medju njima dolaze u ove krajeve na hodocasce, u nesporno najlepsu ikad pronadjenu pecinu: Lechuguilla-u (cita se “Lecagija”). O Lecagiji ce biti price nekom drugom prilikom, kad se autor napokon ulakta u privilego