Podunavske Švabe - žrtve ili zločinci

U narodu su još uvek, kad se pomenu Nemci, javljaju negativne reakcije, i često se pominje Hitler i nacistička prošlost. Niko ne zna da je upravo Nemački narod najviše platio Hitlerovu vladavinu, kao i Srbi vreme Miloševića, od koga se Srbija nikada neće oporaviti, niti povtatiti izgubljene teritorije i zemlju gde su Srbi bili većina. O obolelima od duševnih bolesti i nerođenoj deci da ne govorim. Kolektivna krivica ne donosi dobro nikome, kao što ni svi Srbi nikada nemogu biti krivi za tobožnje pokolje i progon na Kosmetu, za Srebrenicu (moje je mišljenje da je ona preuveličana), Ovčaru i ostalo šta nam se pripiuje, tako ni svi Nemci, pogotovu ovi Vojvođanski, koje je i sam Hitler smatrao Nemcima nižeg ranga, topovskim mesom. i pored svega, oni su narodnosna grupa koja je najviše nastradala, u odnosu na broj stanovnika. Od oko 380 000 proterano je 99%, ubijeno je blizu 80 000, što tokom partizansko - sovjetskog zauzimanja sela i varoši, što u logorima u Jarku, kruševlju, Gakovu, Krndiji, Sr. Mitrovici, Molinu, Kikindi, itd koji su bili aktivni do 1948 godine! Oteta je celokupna imovina, uključujući i lične stvari, burme, pa i zlatne zube. Iako je među Podunavskim Švabama bilo oko 1 000 ljudi koji su se isticali kao otvoreni nacisti i učestvovali u zločinima prema komunistima, Srbima,  Jevrejima i Romima, kao i u racijama i zatvaranjima, ipak je sva narodnosna grupa osuđena i Vojvodina je etnički očišćena od Podunavskih Nemaca. Činjenica je da je nakon odlaska Turaka 1699-1717, Vojvodina bila nenaseljena. naseljavanje je počelo tih godina kada su stizali Srbi, Nemci, Mađari, i ostali, planski naseljavani, osnivana sela i obnavljane opustele varoši. Niko nema pravo da Vojvodinu svojata, jer svi imaju pravo da tu žive. U Vojvodini je porušeno na stotine crkava, uništena su groblja, preorana, kosti izbacivane i spaljivane, spomenici su završili u temeljima kuća ili kao stepenište, što je slučaj u Zemunu, ispod Kalvarije. od kulturne baštine je ostalo jako malo. Danas se kao Nemci izjašnjava nešto iznad 3 000 Vojvođana, od nekadašnjih 380 000.  Više o tematici se može pročitati u knjizi "Genocid nad Nemačkom manjinom u Jugoslaviji 1944-1948" u izdanju društva za nemačko - srpsku saradnju u Beogradu. 

Nemcima imamo zahvaliti na uređenoj infrastrukturi u Vojvodini. Godine 1910 je Vojvodina imala najgušću mrežu pruga u Evropi, imala je više ciglana i mlinova nego cela Ugarska, kudeljara više nego Vajmarska Nemačka (Užad iz kudeljare Ertl u Odžacima je prodavana u Bristolu, Amsterdamu, Njujorku...danas je ta fabrika zarasla u travu). !910 je Vojvodina bila jedna od deset najbogatijih regija u Evropi i da je to nastavljeno, danas bi u Vojvodinu, deo Srbije u EU, dolazili da rade, a ne da beže iz nje. Učili su nas da je Austrougarska bila tamnica naroda, ali činjenice govore da su upravo Srbi imali najveće uspehe u razvoju i kulturi. Vršački vladičanski dvor, pravoslavne crkve u Sivcu, Bečeju, Čurugu, Preparandija u Somboru, Matica Srpska u Novom sadu, Mitropolija u Sremskim Karlovcima, Svetosavski dom u Zemunu, Zemunska gimnazija,   stotine pravoslavnih crkava...zgrade kakve je Beograd počeo da dobija tek pred kraj 19 veka, 200 godina od dradnje mnogih pomenutih građevina. 

Nemci i Srbi nikada u Vojvodini nisu imali problema u odnosima, dok ih nisu zavađali sa strane, bilo nacisti, hortijevci ili komunisti. Brojna svedočanstva o spašenim životima Srba u Sremu i Bačkoj, od strane komšija Švaba tokom rata, i pomoći Švabama od strane komšija Srba nakon rata govore da među normalnim i dobrim ljudima nema nikakvih prepreka. Nepravsa se treba ispraviti i lagano se ispravlja.